شهر پي سي | پاتوق 24 ساعته ايرانيان

ارسلان کاظمی ‌بهمن ماه سال ۱۳۸۶ به آمریکا رفت و اینک پس از نزدیک به ۲ سال اقامت در این کشور به یکی از بسکتبالیست‌های باآتیه تبدیل شده است. کاظمی ‌از سال ۱۳۸۴ به اردوی‌تیم‌‌ملی بسکتبال جوانان ایران دعوت شد که به دلیل بازی متفاوت، کاپیتان این تیم بود.

او علاوه بر بازی خوب شخصیت برجسته‌‌ای نیز دارد که این ویژگی بارز در بدو ورودش به ینگه دنیا، از دید خبرنگار نیویورک دیلی پنهان نماند و او در گفتگویش با ارسلان کاظمی‌ به خصوصیات اخلاقی این جوان ایرانی پرداخت.

کاپیتان تیم جوانان در بازی‌های غرب آسیا در تهران، همچنین بازی‌های ۳ به ۳ آسیا در ماکائو، که با این تیم‌ قهرمان شد، پس از اقامت یک ساله در ایالات متحده برای بازی در رقابت‌های جهانی نیوزیلند به ایران بازگشت.

او در بازی‌های جوانان جهان هم چهره خوبی از خود به نمایش گذاشت به طوری که وقتی وارد کالج رایس می‌شوید، در کنار اطلاعات شخصی او به آمار بازی‌هایش در نیوزیلند برمی‌خورید.

این جوان مستعد ایرانی ادامه تحصیل خود را با مدرسه پترسون آغاز کرد. همزمان در تمرین‌ها و بازی‌های این مدرسه حضور پیدا کرد و خود را بخوبی نشان داد.

آنها به اتفاق ارسلان یک رکورد جالب برجا گذاشتند و ۳۱ برد و تنها یک باخت در کارنامه رقابت‌های خود به ثبت رساندند.

کاظمی پس از تابستان امسال وارد مرحله تازه‌ای از دوران فعالیت‌های بسکتبال خود شده؛ دورانی که با درخشش ‌های او در آسیا بسیار متفاوت است.

وقتی با تیم جوانان به تورنمنت مالزی با حضور تیم‌های بزرگسال رفته بود، علاوه بر قهرمانی موفق شد عنوان بهترین بازیکن مسابقه‌ها را از آن خود کند. همچنین در ماکائو از سوی باب الفینستون، رئیس فدراسیون جهانی مورد تشویق قرار گرفت.

در بازی‌های جوانان جهان آماری خیره‌کننده در بین برترین‌های بسکتبال جوانان جهان از خودش ثبت کرد تا به این ترتیب بسکتبال ایران شاهد تولد یک ستاره باشد.

ارسلان کاظمی‌ یک استعداد بزرگ در بسکتبال ایران است. نوع بازی او، بازی بازیکن بزرگ دیگر بسکتبال، صمد نیکخواه بهرامی، کاپیتان تیم ملی را در اذهان تداعی می‌کند. با این تفاوت که جوان ایرانی تیم رایس تنها ۱۹ سال دارد و دروازه‌های بسکتبال جهانی را در مقابل می‌بیند.

او در آمریکا جزو ۱۰۰ بازیکن برتر جوانان قرار گرفته است و توانسته بسکتبال از مدرسه تا کالج را بخوبی پشت سر بگذارد. در بازی‌های رایس معمولابیشتر هفته‌ها دابل دابل می‌کند.

هفته گذشته در آخرین بازی انجام داده‌اش توانست برابر سانتاکلارا به میدان برود و با این آمار خوب بازی را ترک کند: ۲۰ دقیقه بازی، ۱۲ امتیاز، ۷ اقدام به ریباند و ۴ توپ ربایی و ۴ پاس منجر به گل.این عملکرد بازیکن ایران از او یک بسکتبالیست قابل احترام ساخته است.

حرف‌های زیادی راجع به تو می‌شنویم. ظاهرا در همین ۲ سال جایت را محکم کرده‌ای؟

نمی دانم چه اتفاقاتی افتاده فقط خدا را شکر می‌کنم که تا امروز همه چیز روال خوب و منطقی خود را طی کرده است.

پیش‌بینی می‌کردی در کمتر از ۲ سال به یک چهره محبوب در بسکتبال دانشگاه‌های آمریکا (کالج) تبدیل شوی ؟

آن پیش‌بینی متداول که در ذهن بسیاری از افراد جای دارد که نه، اما اینجا سرزمین فرصت‌هاست و به اندازه تلاشی که می‌کنی، مزد زحماتت را می‌گیری.

در هیوستون شرایط بهتری داری. ایرانی‌های زیادی اینجا هستند که در روز سر و کارت با آنهاست و کمتر احساس دلتنگی می‌کنی.

خب این حرف‌ها درست است، اما جای پدر و مادر و خواهرم را که پر نمی‌کند.اما خدا را شکر می‌کنم و می‌کوشم این فاصله را با اینترنت و تلفن و البته وب‌کم پر کنم.

دوستان خارجی تو در هیوستون کم نیستند، بویژه این‌که با درخشش در بازی‌ها تعداد آنها بیشتر می‌شود.

من یک ایرانی هستم و باید اینجا به گونه‌ای رفتار کنم که خارجی‌ها حس خوبی نسبت به مملکتم پیدا کنند. من در آمریکا دست از مطالعه تاریخ ایران برنمی‌دارم و به خارجی‌ها می‌گویم ایران صاحب چه فرهنگ و تمدن و تاریخی است.

در میان این خارجی‌هایی که گفتی، مربی مصری یا همان لبنانی که پای تو را به آمریکا باز کرد در کنارت هستند؟

مارکو مارکوس در کادر فنی خیلی با بچه‌های تیم رفیق است.ارتباط خوبی با هم داریم و گاهی وقت‌ها تاریخ مصر و ایران را به رخ همدیگر می‌کشیم! ابراهیم آنتونی هم در هیوستون است. آژانس هواپیمایی دارد و بازی‌های مرا تماشا می‌کند.

او در جوانی در همین تیم هیوستون راکتس عضو کادر فنی بود.

بله. در سال ۱۹۹۲ ۱۹۹۱ که هیوستون قهرمانNBA شده بود آنتونی در کادر فنی قرار داشت.

تعریف و تمجید‌های بن براون، سرمربی تیم رایس هم که جای خود دارد؟

بله. اشکالات فنی مرا در تمرین‌ها گوشزد می‌کند و از این‌که به من اعتماد کرده است، خوشحالم و سعی دارم جواب اعتماد او را بدهم.

در یکی از گفتگوهایش راجع به تو گفته بود به ریباند‌های ارسلان نیاز دارم.

بله. روی این نکته تاکید دارد، البته در اینجا بازیکنان باید نکات فنی را مو به مو اجرا کنند و در تمرین‌های سخت است که بازیکنان روز مسابقه برگزیده می‌شوند، در غیر این‌صورت بازی برای بازیکنان تنبل ممنوع است.

بعضی وقت‌ها از تو در پست سنتر استفاده می‌کند.آیا از بازی کردن در این پست راضی هستی؟

راضی که نه، اما سعی می‌کنم خودم را با خواسته و تدابیر مربیان تطبیق دهم.در رایس، بازیکن بلند قامت در این پست نداریم و برخی اوقات وظایف این پست به من محول می‌شود.

بن براون گفته اگر روزی صاحب فرزند پسر شوم دوست دارم شخصیت ارسلان را پیدا کند.

نظر لطفش است.من بدون حاشیه به کارم ادامه می‌دهم و برای من فقط این اهمیت دارد که نماینده خوب مردمم باشم.

مجید ناجی را که می‌شناسی.چند وقت پیش در هیوستون با هم بودید.این مربی بسکتبال در بازگشت به ایران حرف‌های جالبی را از تو منتقل کرده است.

جدی! بله آقای ناجی مدتی در هیوستون بودند و بازی‌های مرا دیدند.حتی وقتی حامد حدادی با ممفیس به هیوستون آمد برای تماشای بازی‌اش به آقای ناجی کمک کرد تا در جایگاه مهمانان ویژه، بازی را تماشا کند.

او می‌گفت وقتی وارد رایس شوی و بپرسی با بازیکن شماره ۱۴ تیم بسکتبال کار دارم، همه در پاسخ می‌گویند همان شماره ۱۴ خوش اخلاق؟ همان پسر ایرانی؟

امیدوارم شایسته این تعریف و تمجید‌ها باشم.اینجا به جز درس و بسکتبال هیچ چیز توجه مرا جلب نمی‌کند. خبرنگاران زیادی با من حرف زده‌اند. برخی‌ها با شیطنت‌های سیاسی باب گفتگو را باز می‌کنند. بعضی‌ها می‌خواهند در زندگی خصوصی من وارد شوند، اما هر چقدر می‌گردند باز هم به بسکتبال و تحصیل بر می‌خورند.

محیط دانشگاه رایس چطور؟ سطح علمی اینجا چگونه است؟

همسطح بهترین دانشگاه‌های آمریکاست، مثل هاروارد.زندگی

خوبی برای من فراهم شده است. اتاق دو نفره به من داده‌اند که در آن تنها هستم، اما بیشتر دانشجویان دو نفر در یک اتاق هستند.

یکی از خبرنگاران آمریکایی در توصیف اتاق تو نوشته بود:پشت در ورودی اتاق ارسلان پیراهن تیم بسکتبال جوانان ایران قرار دارد.

خب پیراهنی بالاتر از آن ندارم.شاید روزی آن را با پیراهن تیم ملی بزرگسالان عوض کنم!

از قول مدیر دانشگاه رایس در جایی خواندم این دانشگاه براحتی بورسیه نمی‌دهد.بعد اشاره به تو کرده که جزو دانشجویان نمونه هستی.

آکادمی واقعا سطح بالایی دارد.من شرایط تحصیل در دیگر دانشگاه‌ها را هم داشتم، اما رایس در بسکتبال فرصت بازی بیشتری برای من فراهم می‌کرد.

آیا این مسابقه‌ها زیر ذره بینNBA قرار دارد؟

بسکتبال اینجا در حد متوسطی است و من سعی کردم با بازی در اینجا خودم را بیشتر نشان بدهم. شاید تیم‌های قوی‌تر بیشتر مورد توجه قرار بگیرند، اما در این تیم شانس بازی کردن برای امثال من کمتر است. من به جایی آمده‌ام که بتوانم بیشتر بازی کنم چون از نیمکت‌نشینی زیاد خوشم نمی‌آید. رنج ساعت‌ها تمرین را به جان خریده‌ام تا بازی کنم. خوشبختانه مربیان از من راضی هستند و در بازی‌های تدارکاتی خوب ظاهر شده‌ام. رایس می‌تواند سکوی پرتابم باشد.

یعنی در رایس دیده خواهی شد؟

تمامی بازی‌های کالج‌ها به نحوی نمایش داده می‌شود. شبکهESPN بازی‌ها را پوشش می‌دهد. من در رایس می‌توانم امتیاز بیاورم، توپ داشته باشم و بیست ، سی دقیقه هم بازی کنم. این ایده‌آل است. در این سطح بازی کردن کار آسانی نیست بخصوص این‌که آژانس‌های زیادی به بازی‌های کالج‌ها چشم می‌دوزند. آمارگیران در سرتاسر تالار از بازیکنان آمار می‌گیرند و چشم‌ها زیادی درNCAA به دنبال بازیکن است.

بازیکنان ازNCAA بهNBA می‌رسند. آیا سال آینده تو را در آنجا خواهیم دید؟

طبق قانون، بازیکنان پس از یک سال بازی در کالج و داشتن شرایط بازی درNBA می‌توانند بازی‌های کالج‌ها را رها کنند. الان وضعیت خودم را که مقایسه می‌کنم می‌بینم یک سال کم است و من از سال دوم و سوم امیدوار به حضور درNBA هستم. هیچ بسکتبالیستی در دنیا نیست که نخواهد درNBA بازی کند؛ من هم یکی از آنها هستم با این فرق که من چند گام به سرزمین رویاهای بسکتبال نزدیک‌تر شده‌ام.

بازی‌های کالج‌ها برای مردم ایران ناشناخته‌تر است. امسال از چه زمانی این بازی‌ها آغاز شده است و تا کی ادامه دارد؟

از ۲۲ آبان و تا فروردین سال آینده نیز ادامه دارد. هر هفته چند بازی داریم. برخی مقررات اینجا هنوز با بسکتبال دنیا تفاوت دارد، مثلا بازی‌ها مطابق قانون قدیم فدراسیون‌های آماتوری در دو وقت بیست دقیقه‌ای برگزار می‌شود.

با توجه به واقع شدن کالج رایس در هیوستون، بازی‌های راکتس را درNBA دنبال می‌کنی؟

بله، اما بیشتر اوقات به درس و تمرین خودم می‌پردازم، چون برنامه روزانه‌ام واقعا با این دو پر می‌شود. با شروعNBA بعضی بازی‌های راکتس را از دست نمی‌دهم، مثل بازی با لیکرز.

مصدومیت تریسی مک گریدی یا یائو مینگ این فصل کار دست تیم داده است.

تریسی هنوز اجازه پزشکان را برای بازی نگرفته، اما نگرانی‌ها درباره سنتر چینی هیوستون بیشتر است. این روزها این تردیدها به چین هم رسیده چون ممکن است یائو نتواند تیم ملی کشورش را در بازی‌های جهانی ترکیه همراهی کند.

درهیوستون ایرانی زیاد است؟ استقبال آنها از تو چگونه است؟

حدود ۲۰ هزار نفر اینجا ایرانی هستند. ده‌ها نفر با من از طریق تلفن و ایمیل در تماس هستند. بسیاری هم نام مرا در تیم ایران در بازی‌های جوانان جهان شنیده‌اند و معمولا برخورد تمامی ایرانی‌های مقیم اینجا با هم گرم و صمیمی است. با شروع بازی‌های رایس خیلی‌ها بتازگی متوجه حضور من در اینجا شده‌اند و اظهار لطف می‌کنند.مثلا مدام کنار زمین می‌آیند و می‌گویند: «کم و کسری داری ما هستیم.»

از حامد حدادی خبر داری؟

بازی‌های حامد را از پیش‌فصل پیگیری کردم. در چند مسابقه واقعا خوب کار کرد. تیم او سعی دارد بازی‌های این فصل را بهتر از گذشته به آخر ببرد و تاکنون تعداد بردهای شان بیشتر از فصل قبل بوده است. بالطبع حدادی با افزوده‌شدن بر تجربیاتش می‌خواهد بهتر خودش را نشان بدهد. او این توانایی را دارد.

اما زیاد بازی نمی‌کند. فکر می‌کنی علتش چیست؟

مهم‌ترین نکته در اینجا سیستم و کار گروهی است که مربیان برای تیم در نظر می‌گیرند. هالینز، سرمربی ممفیس بیشتر تمایل به کارهای سرعتی و ضدحمله دارد. شاید به همین علت است که از حامد کم استفاده می‌کند. او در برخی بازی‌ها با توجه به زمان کم بازی، اثرگذاری خوبی داشته است. گسول و تابیت، رقیبان هم پست حامد شرایط بسیار خوبی دارند و کنار زدن این رقبا در تیم کار ساده‌ای نیست.

با رستوران‌های ایرانی و غذاهای ایرانی چطوری؟

معمولا کمتر بیرون غذا می‌خورم، اما گاهی که می‌خواهم ولخرجی کنم به رستوران ایرانی می‌روم و کباب سلطانی می‌خورم!

اینجوری نزدیک به ۹ کیلو نسبت به زمانی که تیم ایران را در بازی‌های جوانان جهان همراهی می‌کردی، عضله آوردی؟

نوع خوراک و تمرین اینجا واقعا متفاوت است.بدنسازی اهمیت ویژه‌ای دارد و اگر نتوانی محکم سر جایت در بازی قرار بگیری و چند نفر را برای گل زدن از میدان کنار نزنی پس بهتر است در منزل بمانی و پلی استیشین بازی کنی! اینجا قانون مربیان است.زمین بسکتبال یا بازی کامپیوتری بسکتبال در منزل!

بتازگی یکی از نشریات و سایت‌های وابسته به شبکه سی‌.ان.ان با تو گفتگویی ترتیب داد. خبرنگار در مقدمه از تو تعریف و تمجید کرده است، اما یک جمله‌اش در لابه‌لای شروع مطلب خیلی برای من جالب بود. او نوشت: کاظمی احترام بسکتبال در آمریکا را به دست آورد.

خبرنگاران بسیاری در طول این مدت با من مصاحبه کرده‌اند. در گزارش سی‌.ان.ان البته گزارش مفصلی از زندگی من آمده است و خبرنگار سعی کرده با چاشنی سیاست، قسمت‌هایی از این گفتگو را پیش ببرد. خوشحالم که توانستم بسکتبال کشورم را بار دیگر اگر چه مختصر، اما باز هم مفید در این سوی دنیا بشناسانم.

با تیم جوانان ایران برابر جوانان آمریکا بازی کردی.حالا تیم ملی بزرگسال ما هم با آمریکا همگروه شده است. در این مورد چه نظری داری؟

بسکتبال در آمریکا به پایان می‌رسد. پس از این کشور وNBA دیگر بسکتبالی بالاتر نداریم.تقابل با بسکتبال آمریکا یعنی نمایشگاه پیشرفت بسکتبال جهان. بازیکنان جوان با بازی مقابل جوانان و بزرگسالان در بازی‌های ترکیه درس‌های خوبی از این تیم آموخته و می‌آموزند.

خب، این آموزه‌ها برای ارسلان کاظمی چگونه بوده است؟ بازیکنی که قسمتی از این سطح را در حال تجربه کردن است.

هر روز و هر بازی درNCAA برای من تجربه‌ای تازه‌ است. الان فکر می‌کنم اگر بازی‌های جوانان یک سال پس از حضور من در کالج‌ها برگزار می‌شد، خیلی کارهای دیگر می‌توانستم در بازی‌های جهانی انجام بدهم. این نگاه از تجربیات تازه حاصل می‌شودNBA که جای خود دارد.

فکر می‌کنی ماتیچ به تیم ملی بسکتبال دعوتت می‌کند؟

آرزوی من پوشیدن پیراهن تیم ملی بسکتبال کشورم است. اگر مسوولان فدراسیون تشخیص بدهند با افتخار می‌آیم و سعی می‌کنم رقابت بر سر تصاحب پیراهن تیم ملی را ببرم.

به هر حال رقابت در این سطح نیاز به بازیکنان بین‌المللی دارد. آیا با توجه به گروه‌بندی، تیم ملی اندازه‌های بین‌المللی رقابت با حریفان را دارد؟

مجموعه فعلی تیم ملی با تجربه هستند. صمد نیکخواه‌بهرامی، این تجربه را با تجربیات در لیگ فرانسه بیشتر کرده است. حامد حدادی دومین فصلNBA را با ممفیس پشت سر می‌گذارد. اینها بازیکنان بین‌المللی هستند و دیگران هم با تقابل با خارجی‌ها در لیگ برتر ایران یا بازی‌های مختلف ملی و باشگاهی در آسیا و المپیک کم تجربه نیستند.

فکر می‌کنی این دوره آمریکایی‌ها اول شوند؟

بستگی به نفراتی دارد که به ترکیه می‌روند. بسیاری از بازیکنان به دلیل فشردگی بازی‌هایNBA حاضر نیستند، فصل استراحت خود را با بازی‌های ملی خراب کنند. با این حال آمریکا بخت اول قهرمانی است.

آنها ۳ دوره جام جهانی را از دست داده‌اند. آخرین بار تیم اسپانیا در بازی‌های ۲۰۰۶ ژاپن به قهرمانی رسید.

بله، اما ۲ سال بعد آمریکا در المپیک پکن قدرت بیشتری گذاشت و قهرمان شد.به نظرم با نفراتی مثل کوبی برایانت، لبرون جیمز و… البته اگر بیایند باز باید شانس این تیم را بیشتر از دیگران دانست.

مایک شیشفسکی مربی صاحب سبک آمریکا تیم ایران را در ردیف تیم‌های با استعداد معرفی کرد.

این مربی بسیار کاربلد است. شخصیت نافذی دارد. درNCAA بیشترین سال‌های عمر مربیگری خود را گذرانده و با کالج دوک افتخار آفریده است.

در یک نگاه دیگر حریفان تیم ملی را در بازی‌های جهانی چطور ارزیابی می‌کنی؟

اسلوونی و کرواسی سبک یکسانی دارند. هرچه باشد سال‌ها این ۲ کشور در خاک یوگسلاوی سابق بودند. بسکتبال در این قسمت اروپا حرف اول را می‌زند. برزیل در رقابت‌های جهان و المپیک حضور پررنگ داشته است. تیم تونس، تیم سوم آفریقاست که در رنکینگ جهانی بسیار پایین تر از این قرار دارد.

چند برد برای ایران متصور هستی؟

پیش بینی سخت است، اما ایران مثل المپیک حریف دست و پا بسته‌ای مقابل حریفان نخواهد بود.

آیا حضور بازیکنان ایرانی در این رقابت‌ها می‌تواند پای جوانان بیشتر ایرانی را در لیگ‌های مختلف از جملهNCAA که تو در آن بازی می‌کنی باز کند؟

به هر صورت بازی‌های جهانی یک نمایشگاه جهانی است. نخبه‌های بسکتبال دنیا در این نمایشگاه حضور دارند. آخرین پیشرفت‌های بسکتبال به نمایش درمی‌آید، ولی خروجی این نمایشگاه از اهمیت زیادی برخوردار است. این‌که از تجربیات حاصل در آن در بازگشت به کشور چگونه باید استفاده کرد.به نظر من بسکتبال ایران پتانسیل جهانی شدن در همه رده‌های سنی را دارد و در صورت تداوم و تکرار حضور در میدان‌های جهانی می‌توانیم به جایگاهی که می‌خواهیم برسیم.

منبع: جام جم